Contact

  |  

U bent hier:  >> ROAD OF PEGIDA NEDERLAND  >> 1.Demo Den Haag 


1.Demo Den Haag

                 

 

Demonstratie 10.04.2016

Demonstratie Den Haag

 

 

Ondanks dat een mens, door meerdere ervaringen wijs geworden, rekening leert houden met mogelijke tegenslagen, grote dan wel minder grote, zijn er ook van die keren dat onverwachts alles méézit. Of nagenoeg alles. Dat laatste was het geval bij de Pegida-demonstratie in Den Haag, zondag de tiende april 2016.

Om te beginnen, hoe triviaal ook op zichzelf, het weer: Het was alsof op deze dag de lente voor het eerst in haar volle omvang was losgebarsten! Dat merkte ik reeds bij het van huis gaan, waarbij aangetekend moet worden dat ik die morgen al vanaf kwart voor negen onderweg was. Maar de zon liet zich wel degelijk zien en zou dat gedurende de rest van de dag alleen maar nadrukkelijker blijven doen. Daarbij was het ook nog zo goed als windstil.

Geen treinuitval, geen vertragingen, en, als klap op de vuurpijl, liep ik, die van tevoren zorgvuldig gegoogled had hoe men vanaf het Koningin Julianaplein bij het Anna van Buerenplein belandde -looptijd drie minuten, volgens Google- bij het verlaten van Spoor 10, Den Haag Centraal, vrijwel onmiddellijk en onverwachts tegen de uitgang Anna van Buerenplein áán. Dus die drie minuten konden eveneens geschrapt worden!

Ton, Helena en ik hadden met Berthe en nog een paar reageerders/Pegida-gangers afgesproken bij DE Café New Babylon. Iedereen was bijtijds genoeg om rustig een koffie tot zich te nemen en uitgebreid van gedachten te wisselen, waarna we, door de gunstige omstandigheden tot dan toe al hoopvol gestemd, ons op weg begaven richting Spuiplein. We arriveerden daar rond kwart over twaalf en, hoewel het aantal aanwezigen op dat moment best nog wat zou mogen toenemen, leek het zeker niet hopeloos. (later zou het uitkomen op zo’n paar honderd man; natuurlijk hoop je altijd op meer, maar het was, gezien eerdere ervaringen, toch niet bepaald teleurstellend).

 

 

Raffie Chohan zou vandaag niet spreken, maar was ingedeeld bij de ‘Beveiliging,’ waartoe ze met het oranje veiligheidsvest was uitgedost. Asje Bello sprak wèl gewoon, als tweede, verscheen rond half één en bleek zich aardig hersteld te hebben van de perikelen – lees: de valse aantijgingen door valse Facebook-berichten – nu bijna twee weken geleden. Gewoon dóórgaan zolang je niets te verbergen had, zoals ze me toevertrouwt, dat was ècht altijd het beste. Niets tegenin te brengen uiteraard, maar dat zoiets moed en veerkracht vereist, mag evenmin ontkend worden. Gelukkig maar dat Asje beide in ruime mate bleek te bezitten…..

En natuurlijk liepen we méér bekenden tegen het lijf: de familie Kuipers, Piet, José en dochter Ellen, die deze keer aan de beurt waren om – vanuit Spijkenisse – niet verder dan binnen hun eigen provincie te hoeven reizen, en Tina Kruize en echtgenoot, welke laatste bij de Wilders-demonstratie op het JCS, was aangehouden op verdenking van wapenbezit – dat in feite gereedschap was geweest. Ik vroeg hoe lang ze hem die dag hadden vastgehouden: acht uur, was het antwoord. Iemands bloed blijft nog steeds stilstaan van het zoveelste staaltje van deze bedenkelijke tendens, ofschoon het inmiddels niet meer de eerste keer is dat we hier tegenaan lopen. Systematische afbraak van de rechtsstaat? Het verschijnsel doet hoe dan ook het ergste vrezen!

Overigens moet worden toegegeven dat de houding van de politie bij deze gelegenheid nu eens niets te wensen overliet: relaxed en tóch alert. Dat laatste bleek nog voor het begin van de demonstratie een gelukkige omstandigheid, doordat beroeps-querulant Frank van der Linde het bestond acte de présence te geven, niettegenstaande het feit dat hem te verstaan gegeven was dat hij wegens regelovertreding tijdens eerdere demonstraties niet langer welkom was. Ondanks dat Tina manmoedig met hem in discussie ging, weigerde hij te vertrekken, waarop – bepaald verrassend – de Hermandad snel genoeg ter plaatse verscheen om hem bij zijn kladden te grijpen en af te voeren,richting politiebus! Chapeau Hermandad, chapeau Tina!

Verder bevonden zich onder de aanwezigen, behalve de bekenden -zowel dus in gunstige als in ongunstige zin -, uiteraard ook de nodige nieuwelingen, zoals de Surinaamse Hagenaar Farès, die desgevraagd verklaarde volledig achter zowel Pegida als achter Wilders te staan. Op mijn vraag of ik in het artikel zijn naam mocht vermelden, gaf hij gulweg toestemming.

 

 

De demonstratie zou officieel om één uur beginnen, maar zoals dat meestal gaat: om ongeveer tien voor half twee beklom Edwin het spreekgestoelte – dat thans trouwens trots werd opgeluisterd door een banner zónder afplakkingen – om allereerst iedereen welkom te heten en zijn dank uit te spreken aan de stad Den Haag èn aan de politie voor het tot dan toe gunstige verloop. (en inderdaad vroeg je je onwillekeurig af in hoeverre dat verloop tot dan toe de volledige goedkeuring van islam-beschermer Jozias van Aartsen kon wegdragen, maar enfin….) Voorts benadrukte de Pegida- Nederland-woordvoerder het vreedzame karakter van Pegida, betoogde hoe trots wij allen waren op óns land, Nederland, en haalde hij onder meer de uitslag van het referendum aan, die, ondanks de bescheiden opkomst, duidelijk genoeg geweest was: een streep door de rekening van de vuile spelletjes van lieden als Schulz en Junckers! Trouwens, een opkomst van 32,5% was nog altijd hoger dan die bij de laatste Europese verkiezingen! Het volk, hoe dan ook, had zijn stem duidelijk laten horen! Onnodig te zeggen dat de reactie van de deelnemers getuigde van volledige instemming met deze constatering.

Asje, die, zoals vermeld, als tweede sprak, maakte onder andere gewag van het feit dat, hoelang we ook al bezig waren de regering wakker te schudden, de grenzen nog steeds open bleven en de zogeheten vluchtelingen nog steeds ongelimiteerd werden toegelaten (waarbij IS dan en passant terroristen het land binnen smokkelde.) De islamisering, zo stelde ze, was gewoon bekokstoofd door de EU, die zich tegelijkertijd onder druk liet zetten door Turkije, dat toetreding eiste. Ook vestigde ze de aandacht op de overvolle AZC’s, het feit dat kleinere dorpen grotere aantallen asielzoekers te verwerken kregen dan het aantal oorspronkelijke inwoners, en dat ‘vluchtelingen’ overal maar werden gehuisvest zonder dat de burgers ergens bij werden betrokken. Het merendeel van de asielzoekers, aldus Asje, was trouwens afkomstig uit gebieden waar momenteel niet eens oorlog wás, en bleek op de koop toe analfabeet. Onder andere het ziekteverzuim van de politie rees hierdoor de pan uit! De overheid, die kennelijk niets geleerd had van de multiculturele toestanden, moest ophouden met spelletjes spelen, de verdragen aanpassen en de illegalen onmiddellijk uitzetten, om de toenemende onrust tegen te gaan! “Wij zijn het volk en wij zijn Nederland” zo luidde de kernachtige slotconclusie van Asje Bello.

Derde spreekster was Tatjana Festerling, die rechtstreeks vanuit Parijs kwam, waar ze de afgelopen dagen ook al gesproken had. In haar toespraak – in het Engels – hekelde ze vooral de Bilderberg-conferenties – geesteskind van wijlen Bernhard – die achter gesloten deuren beslissingen nemen, waarvan aldus niets wordt gepubliceerd. Thans was Bilderberg gevestigd in Dresden, vlakbij de vestiging van Pegida-Dresden, maar het ging duidelijk om totaal tegengestelde belangen. Voorts was de islamitische invasie, aldus Tatjana, vooral de schuld van Merkel, die de Europese identiteit door middel van immigratie trachtte in te ruilen tegen de islamitische. De EU was niet minder dan Europees dictatorschap. “Maar jullie zullen niet winnen,” besloot Tatjana Festerling, “omdat de EU alleen bestaat in jullie eigen brein.Ga heen en speel met jezèlf! De patriotten zullen strijden en bouwen aan een nieuwe samenleving!” Ovatie.





Hugo Kuiper, als vierde, refereerde aan de Belgen ten tijde van WO I , die destijds gastvrij in Nederland waren opgevangen, maar onherroepelijk, en ook wel uit eigen beweging, waren teruggegaan zodra het gevaar geweken was, in tegenstelling tot de huidige gelukzoekers. Trouwens, ook al moesten èchte vluchtelingen natuurlijk geholpen worden, dan nog was het het beste dit zoveel mogelijk in de eigen regio te doen. Nú gingen banen, bijvoorbeeld in de zorg, naar hèn, konden de Nederlanders alles voor hèn betalen en werden onze ouderen intussen verwaarloosd. Verder, betoogde Hugo, was hijzelf niet eens zozeer bang voor toenemende criminaliteit, maar eerder voor het ‘terugdraaien van de klok’ dat van dit alles het gevolg was. Ook hij refereerde aan de duidelijke uitslag van het referendum en sloot tenslotte af met een kernachtig: “AZC: Weg ermee!”

Na beëindiging van deze vier speeches was het dan zover: We zouden metterdaad mogen ‘lopen,’ hetgeen ons eerder nog maar tweemaal was toegestaan: éénmaal in beperkte mate tijdens de tweede Pegida-Rotterdam (maar welk een loer was ons daarvoor in ruil gedraaid!) en éénmaal in werkelijk volwaardige vorm in Apeldoorn. Dat laatste was echter mede tot stand gekomen door de verrassend redelijke, waarlijk neutrale opstelling van de Apeldoornse burgervader Berends, en hoeveel redelijkheid wij in dat opzicht te verwachten zouden hebben van de zichzelf als “beschermer van minderheden” – lees: moslims – opwerpende Jozias van Aartsen…… Maar waarachtig: dat viel mee! Een lange mars door het centrum van Den Haag (uiteraard niet de Schilderswijk) was ons toegezegd en een lange mars krégen wij! Eén van zeker een uur, waarbij, behalve Edwin en nog twee of drie demonstranten, ook Tatjana Festerling als drager van de banner fungeerde.

Nu zou ik mezelf niet gauw als gegadigde voor dat klusje aanbieden – ik ken mezelf wat dat betreft: veel te veel moeite om de hele tijd ‘in de pas’ te blijven lopen – maar zoals de vorige keren zorgde ik er wel voor in de voorste gelederen terecht te komen, vlak achter de dragers. Dat had in zoverre zijn prijs dat je trommelvliezen van tijd tot tijd danig op de proef werden gesteld, hetzij door Edwin´s luidkeels door de microfoon uitgeschreeuwde – en door ons herhaalde en/of aangevulde – leuzen (“Hop hop hop, immigratiestop; Wij zijn Nederland, wij zijn Nederland; Wij zijn het volk; Wij zijn niet bang voor de islam….etc., etc.,) als door het geluid als van een politiesirene dat hij uit diezelfde microfoon wist te halen. Oorverdovend als je er vlak achter liep, maar dat verdroeg ik niettemin graag. Het enig spijtige was misschien dat we uiteindelijk niet optrokken naar het Binnenhof, zoals officieel het plan was geweest. Dat bleek echter als reden te hebben dat de AFA – en aanverwant gespuis dat punt strategisch hadden uitgekozen om de confrontatie aan te gaan. Door op het beslissende moment de bestemming te wijzigen, wist de politie dat plan te verijdelen, terwijl ze anderzijds het linkse gespuis gedurende de mars prima op afstand wisten te houden, het moet gezegd: door de Afa’s ondernomen pogingen tot verstoring leidden slechts tot verschillende arrestaties….van Afa’s.

Aldus eindigde de mars tenslotte voor het Centraal Station. Een waardig eindpunt, dat de deelnemers in staat stelde zelfstandig huiswaarts te gaan zonder inzet van bussen en gedwongen vervoer naar afgelegen spoorlocaties. Hier, ook, hield Edwin zijn slotrede, waarin hij de doelstellingen van Pegida-Nederland (onder meer ook: sluiting van moskeeën, van islamitische scholen, tegengaan van ritueel slachten en uitzetting van alle illegalen) nog eens benadrukte en de aanwezigen er op attent maakte dat een nieuwe locatie voor de volgende demonstratie binnen afzienbare tijd bekend zou worden gemaakt. “Spoor zoveel mogelijk thuisblijvers aan om de volgende keer deel te nemen,”verzocht hij alle toehoorders, “en bedankt dat jullie er waren!”

Een bevredigende dag? Já, vonden wij – Ton, Helena, Berthe en nog enkelen – tijdens het ‘nazitje’ in de omgeving van het station. Pegida had hier tenminste behoorlijk mee uit de voeten gekund, was niet belaagd en evenmin gedwarsboomd. Praktisch alles had meegezeten. En het belangrijkste: de beweging had weer de gelegenheid gehad, om van zich te laten hóren! Op naar de volgende demonstratie, waar dan ook in Nederland!

Theresa Geissler

 

 

Contact

  |